Online programmaboek Up & Coming Choreographers '26

Het kleinste hart hoort het gevaar vaak als eerste.

Geïnspireerd door het historische gebruik van kanaries in kolenmijnen onderzoekt CANARY de waarde van een kwetsbaar leven. Kanaries werden gekozen vanwege hun gevoeligheid en fungeerden als een vroeg waarschuwingssysteem. Hun kwetsbaarheid hielp het leven van anderen te beschermen.

Het werk ontvouwt zich in de spanning tussen begrenzing en openheid. Lichamen streven naar orde en beheersing, terwijl er onder die inspanning iets zachts en kwetsbaars naar de oppervlakte blijft komen.

De kanarie is meer dan een waarschuwing. Ze wordt een symbool voor het idee dat gevoeligheid ook een vorm van kennis is. Dat juist wat het meest kwetsbaar is, vaak het scherpst waarneemt wat werkelijk van betekenis is.

Terwijl we steeds sterkere systemen bouwen om ons te beschermen tegen onzekerheid, ongemak en verlies, rijst de vraag: welk deel van onszelf moet open blijven?

Misschien is het signaal wel dat iets essentieels langzaam verdwijnt: een stille afname van tederheid, verwondering, empathie en ons vermogen om onszelf in elkaar te herkennen.

Want als we het vermogen verliezen om geraakt te worden door het verdriet van een ander, om ons te verwonderen over schoonheid, om samen aanwezig te zijn in het niet-weten, dan zal de stilte al zijn ingetreden voordat we merken dat de lucht is veranderd.

“Vanaf het allereerste moment dat Rachelle de studio binnenstapte, voelden we haar warmte, haar gulheid en haar oprechte aandacht voor verbinding. Ze creëerde een omgeving waarin nieuwsgierigheid vanzelfsprekend voelde, waarin kwetsbaarheid een bron van kracht werd en waarin iedere stem ertoe deed. Een vrouw ontmoeten die leiding geeft met zoveel eerlijkheid, moed en liefde is ontzettend inspirerend.

Tijdens dit creatieproces werkten we niet alleen aan de choreografie, we stelden elkaar ook vragen. Over liefde en verlies, over herinneringen en over de onzichtbare draden die ons met elkaar verbinden.

Dit werk draagt fragmenten van ons allemaal in zich. Het omvat de tederheid en complexiteit van relaties, het gewicht van verdriet, de vreugde van gezien worden en de stille veerkracht die we zo vaak over het hoofd zien. Het zijn ervaringen die we allemaal delen, maar waar we onszelf zelden toestemming voor geven om ze hardop uit te spreken.

Ik hoop dat dit werk ons uitnodigt om echt aanwezig te zijn, aandachtiger naar elkaar te luisteren, elkaar met compassie te ontmoeten en de moed te vinden om onze eigen verhalen te delen.

Nu ik voor de laatste keer met NDT 2 op het podium sta, kan ik me geen mooier afscheid voorstellen dan dit te mogen delen met deze bijzondere groep kunstenaars en onder de begeleiding van Rachelle.

Dank je wel, Rachelle, dat je ons eraan hebt herinnerd dat er diep vanbinnen nog altijd een klein vogeltje zit dat gehoord wil worden.”

“Werken met Rachelle voelde als een bubbel van intimiteit en gevoeligheid. Vanaf het begin van het creatieproces was er van beide kanten een oprechte nieuwsgierigheid en enthousiasme om elkaar te leren kennen, zowel als kunstenaar als mens. Rachelle stelde zich op een prachtige manier open, waardoor er altijd ruimte was voor eerlijkheid en kwetsbaarheid. Ik waardeer het enorm dat ze ons het vertrouwen gaf om onze gevoelens en gedachten over zowel het werk als het proces te delen.

Rachelle's wereld is doordrenkt van menselijkheid, oprechtheid en poëzie. Vaak voelde ze eerst hoe een beweging moest ontstaan, om pas daarna uit te leggen waar die vandaan kwam of waarom die voor haar zo voelde tijdens het creëren. Het was bijzonder om me daaraan over te geven en samen te ontdekken wat daaruit kon ontstaan, of hoe dingen op onverwachte manieren betekenis kregen.

Ik ben dankbaar dat ik Rachelle heb mogen ondersteunen terwijl ze zich onderdompelde in dit kwetsbare en gevoelige terrein. Ik hoop dat het publiek zowel het licht als de duisternis die in dit werk besloten liggen zal zien en voelen.

Veel liefs,

César”

Een nabeeld.

Een orkestrale dansvertelling in een black box.

Een mozaïek, galopperend tot het neerknielt.

*Met speciale dank aan Aurélie Cayla, Lydia Bustinduy, Yuka Hisamatsu en Matan Daskal voor hun waardevolle bijdrage

“Zodra iemands geest zich opent, begint die te lijken op een orkest. Het speelt dezelfde partituur, maar er zijn miljoenen manieren om die tot leven te brengen. En ieder van ons weerspiegelt die geest op een eigen manier. We volgen dezelfde melodie en dezelfde richting, maar onze ervaringen en gewaarwordingen verschillen. De een is de strijker, de ander het slagwerk. De een ziet violet, de ander ruikt het. De een voelt trots, terwijl de ander verdriet ervaart. En toch leeft het allemaal binnen dezelfde partituur.

Samen vormen we het orkest dat een verhaal ontvouwt. Tot het volume te groot wordt en de klanken steeds meer op elkaar gaan lijken. De symfonie schreeuwt en uiteindelijk blijft alleen over wat zich in ons hoofd afspeelt.

Werken met Tom was een meeslepende creatieve reis. Vanaf het begin nam hij ons mee in speelse opdrachten en creatieve experimenten. Er was veel vertrouwen in het onbekende en een eindeloze nieuwsgierigheid naar wat dit werk zou kunnen worden. Tijdens het hele proces veranderde het geleidelijk in een prachtig geheel, ergens tussen dans, theater, film, een schilderij en een muzikale compositie in. Tegelijkertijd zorgde Tom ervoor dat het altijd diep menselijk bleef. Hij gaf ons de ruimte om te creëren vanuit onze eigen ervaringen en gewaarwordingen. Daardoor voelt het alsof ik in dit werk al mijn verschillende kanten mag laten zien.

Dank je wel, Tom, voor je gulheid en je rijke verbeeldingskracht. Dat we samen deze nieuwe wereld mochten verkennen, dat je ons het vertrouwen gaf om haar samen met jou vorm te geven, en voor die eindeloze nieuwsgierigheid. Want zoals de wereld voortdurend verandert, veranderen ook de kunst en wijzelf.”