Chuck Jones moves on

Voor Chuck Jones (37) voelt dat moment echter niet als een verlies. Na vijftien jaar professioneel dansen kijkt hij met vertrouwen en nieuwsgierigheid naar de toekomst. Wanneer hij terugblikt op zijn loopbaan, beschrijft hij zijn afscheid als drie dingen tegelijk: een afscheid, een overgang en een nieuw begin. Natuurlijk zal hij het dansen missen. Het podium, de voorstellingen en de unieke energie van een optreden hebben jarenlang een centrale plaats ingenomen in zijn leven. Toch overheerst geen verdriet.

Integendeel, hij kijkt vooral uit naar wat er nog komen gaat. De gedachte aan een leven na de dans is niet nieuw voor hem. Al vroeg besefte hij dat een professionele danscarrière niet eeuwig duurt. Hij had zichzelf zelfs een duidelijke grens gesteld: rond zijn zevenendertigste wilde hij iets anders gaan doen. Het idee dat hij ooit een nieuwe richting zou kiezen, maakte altijd deel uit van zijn toekomstbeeld.

De coronapandemie gaf hem in 2020 de tijd om die plannen concreet te maken. Toen optredens en tournees stilvielen, ontstond er ruimte om na te denken over de volgende stap in zijn leven. Tijdens die periode behaalde hij een certificering als Pilatesdocent en begon hij zich te verdiepen in de wereld van fysiotherapie. Gesprekken met fysiotherapeuten die bij dansers betrokken waren, wakkerden zijn interesse verder aan.

Hij ontdekte dat het vak perfect aansloot bij zijn passie voor beweging, gezondheid en het begeleiden van mensen. Na uitgebreid onderzoek koos hij voor een opleiding fysiotherapie aan SOMT University in Amersfoort. Daar begint hij aan een bacheloropleiding die later gevolgd zal worden door een master.

Het is een traject van meerdere jaren en vraagt een grote investering van tijd en energie. Toch ziet Chuck dit niet als een zware last. Voor hem voelt het als een kans om opnieuw te leren en zich verder te ontwikkelen. Zijn interesse in fysiotherapie komt voort uit meer dan alleen praktische overwegingen. Hij wil mensen helpen beter te bewegen en blessures te voorkomen. Vooral het werken met sporters en dansers spreekt hem aan.

Als voormalig danser begrijpt hij als geen ander hoe groot de fysieke en mentale druk kan zijn. Hij weet wat het betekent om dagelijks op topniveau te presteren en hoe kwetsbaar een lichaam kan worden na jarenlange belasting. Volgens hem worden dansers vaak uitsluitend gezien als kunstenaars, terwijl zij ook topsporters zijn. De ontwikkelingen binnen de danswetenschap en sportgeneeskunde bieden steeds meer mogelijkheden om blessures te voorkomen. Juist die preventieve benadering vindt hij interessant.

Hij hoopt later een bijdrage te leveren aan een gezondere manier van trainen en bewegen binnen de danswereld. Zijn omscholing wordt ondersteund door Omscholingsregeling Dansers Nederland (ODN), een fonds dat professionele dansers helpt bij de overgang naar een nieuwe carrière. Dankzij deze ondersteuning worden zijn opleidingskosten vergoed. Daardoor kan hij zich volledig richten op zijn studie en zijn toekomstplannen.

Dat betekent niet dat de komende jaren eenvoudig zullen zijn. Zijn dagen zullen gevuld zijn met colleges, reizen, studeren en het geven van Pilateslessen. Toch schrikt hem dat niet af. Hard werken is iets wat hij van huis uit heeft meegekregen. Chuck groeide op in een familie waarin ambitie, discipline en doorzettingsvermogen belangrijk waren. Zijn broers en zussen hebben succesvolle internationale carrières opgebouwd en zijn ouders stimuleerden hun kinderen altijd om het beste uit zichzelf te halen. Tegelijkertijd leerden zij hen bescheiden te blijven. Presteren was belangrijk, maar karakter nog belangrijker.

Die opvoeding heeft zijn kijk op succes sterk beïnvloed. Voor hem gaat het niet om beter zijn dan anderen, maar om het maximale uit jezelf halen. Hij gelooft dat je grote doelen mag nastreven, zolang je bereid bent er hard voor te werken. Opvallend is hoe ontspannen hij spreekt over zijn afscheid van het dansen. Waar sommige artiesten moeite hebben om het podium los te laten, ervaart hij zijn vertrek als een natuurlijk proces. Hij ziet het zelfs als een kans voor jongere dansers om hun plek in te nemen.

Volgens hem hoort vernieuwing bij een gezelschap en moet iedere generatie de ruimte krijgen om zich te ontwikkelen. Om zijn gevoel te beschrijven gebruikt hij een beeldende vergelijking. Hij ziet het lichaam als een canvas, een schilderdoek. Naarmate een danser ouder wordt, groeit het vakmanschap en de artistieke ervaring. Tegelijkertijd begint het lichaam langzaam slijtage te vertonen. Op een bepaald moment kruisen die twee ontwikkelingen elkaar. Voor Chuck voelt het alsof hij dat punt heeft bereikt.

Daarom ervaart hij zijn beslissing als logisch en gezond. Hoewel hij stopt als professioneel danser, zal beweging altijd een belangrijke rol in zijn leven blijven spelen. Pilates, sport en een actieve levensstijl blijven onderdeel van zijn dagelijkse routine. Misschien zal hij af en toe nog een dansles volgen, maar voorlopig kijkt hij vooral uit naar zijn nieuwe studie en de uitdagingen die daarbij horen.

Als hij terugkijkt op zijn danscarrière, ziet hij vooral wat die hem heeft gebracht: discipline, doorzettingsvermogen, doelgerichtheid en het vermogen om met tegenslagen om te gaan. Die kwaliteiten neemt hij mee naar zijn volgende hoofdstuk. Voor Chuck Jones voelt het einde van zijn danscarrière daarom niet als een slotakkoord, maar als de opening van een nieuw verhaal. De wereld van de dans heeft hem gevormd, maar de toekomst biedt opnieuw kansen om te groeien, te leren en anderen te helpen. En juist dat maakt deze overgang voor hem zo bijzonder.